Termin ajurweda składa się z dwóch sanskryckich słów: ayus – życie i veda – wiedza. Ajurweda rozwinęła się w ciągu tysięcy lat jako całościowy, zaskakująco rozwinięty system medyczny traktujący ludzki organizm jako niepodzielną całość.

Nauka ta może z dumą spoglądać wstecz na swój bogaty skarbiec klasycznej literatury; część spośród liczących ponad 3500 lat tekstów jest używana po dziś dzień. Najistotniejsze spośród nich to Wielka Trylogia składająca się z Charaka sanhita, Suśruta sanhita i Ashtanga sangraha. Pierwszy tekst jest dziełem czysto medycznym, w którym dokonano podziału medycyny oraz zebrano informacje o lekach i ziołach pochodzenia naturalnego (farmakognozja). Suśruta opisuje tradycję chirurgiczną, a w ostatnim, najmłodszym dziele omówione zostały sposoby na długie i wolne od cierpień życie, dobre zdrowie, prawidłowe odżywianie, zwrócono również uwagę na znaczenie smaku i bioenergie, których równowaga decyduje o stanie psychofizycznym naszego ciała.

Podstawową zasadą ajurwedy jest związek umysłu i ciała – umysł wywiera najgłębszy wpływ na ciało, w związku z tym największą rolę w procesie powrotu do zdrowia odgrywa świadomość

Czym jest psychologia Junga?

Dzieło Junga wybiega znacząco swym zakresem poza obszar zwykle kojarzony z psychologią. Czytelnicy sięgający po jego książki w poszukiwaniu wiedzy psychologicznej często są przytłoczeni filozoficzną, religioznawczą i symboliczną erudycją Junga i wątpią, czy jego rozważania odnoszą się jeszcze do psychologii, czy może sięgają już dalej w obszary religii czy filozofii. Dlatego stawiając sobie pytanie czym jest psychologia Junga musimy wskazać na te momenty jego myśli, które wykraczają poza obecne rozumienie psychologii. Psychologia - jak każda zresztą nauka - skłania się do redukowania złożoności zjawisk do ograniczonego zestawu pojęć, które stanowią jej zasoby eksplanacyjne. Pozostawia w sposób rozmyślny i świadomy poza swoim zasięgiem rozważania natury filozoficznej i religijnej. Nie wkracza na obszar rozważań dotyczących szeroko pojętego poszukiwania sensu czy też ostatecznego odniesienia naszego życia. A z praktycznego punktu widzenia – nie zajmuje się przemianą naszego życia, raczej stawia sobie zadanie doprowadzenia stylów życiowych jednostek do kulturowych norm, dostosowania ich zachowań do reguł życia społecznego.

"Składamy się z różnych cząsteczek, które należy zebrać razem niczym w kotle czarownicy czy w tyglu magicznym, gdzie te rozproszone cząstki naszej osobowości mają się stopić w jedno."  /C. G. Jung, Analiza marzeń sennych/

Moje spotkanie z Jungiem trwało wiele lat. Właściwie trwa nadal, pozostawiając mnie w nieustającym zdumieniu, że tak wiele mogę otrzymać od człowieka, który zmarł trzy lata przed mym narodzeniem. Tym bardziej, że jedynym medium tego spotkania były jego książki. Jak właściwe nazwać ten typ relacji, tak specyficzny dla gatunku ludzkiego, który dzięki transmisji kulturowej jako jedyny daje możność swoim przedstawicielom obcowania z wytworami ducha innych ludzi poprzez słowo pisane? Odpowiedź na to pytanie byłaby jednoznaczna z rozwiązaniem zagadki kultury, która w sobie tylko znany sposób naśladuje życie. Istotą życia jest bowiem przekazywanie, transmisja informacji genetycznej. Jak powiedział kiedyś Richard Dawkins „nie ma życia tam gdzie nie ma DNA”. Analogicznie proces transmisji kulturowej prowadzi do kształtowania kolejnych pokoleń poprzez przekazywanie pewnych porcji informacji, zwanych niekiedy memami. Istnieje jednak taki aspekt kultury, którego nie da się ująć przez analogię do genetyki. Otóż przekaz kulturowy może także wyzwalać umysły, nie tylko je kształtować. I to jest najwartościowszy moment w naszym kulturowym spotkaniu z tymi, którzy żyli przed nami. Ale to, czy uda się nam wykorzystać ich przekaz do wyzwolenia własnego umysłu zależy tylko od naszej osobistej wrażliwości.

Pierwotnym doświadczeniem człowieka nie jest trwanie, utrzymywanie status quo, lecz zmiana. Naszą egzystencją rządzi archetyp przemiany. Wzorcem każdego procesu przemiany, transformacji prowadzącej do wyłonienia się czegoś nowego są biologiczne narodziny człowieka. To dzięki nim pojawiamy się w tym świecie. Obraz narodzin, wyłonienie się nowego człowieka z łona matki zapłodnił wyobraźnię mitologiczną ludzkości. Na wzór narodzin wyobrażano sobie stworzenie świata, który miał się wyłonić z wnętrza kosmicznej Matki. Idea ta występuje zarówno w prymitywnych kosmogoniach, jak i w wyrafinowanych systemach soteriologicznych. W buddyzmie mahajany spotykamy koncepcję dharmakaji, Ciała Prawdy, będącej „Matką wszystkich Buddów”. Idea ta jest wyrazem pierwotnej intuicji, wedle której przestrzeń zawsze była waloryzowana jako pierwiastek żeński. Przestrzeń jest „naczyniem przemiany”, albowiem nasze doświadczenie przestrzenności jest podstawą dla naszego wyobrażenia przemiany. Ruch rzeczy, ich pojawianie się i znikanie, cykl dnia i nocy wywołany ruchem słońca – te zjawiska tkwią u podstaw pierwotnej intuicji, że przemiana musi mieć przestrzeń, w obrębie której zachodzi.

Baśń ta składa się - podobnie jak wszystkie zresztą baśnie filozoficzne - z czterech części. Powody tego tetragramatycznego podziału wyłuszczyłem już wcześniej, w jednej z poprzednich moich baśni, tak więc ciekawy czytelnik winien sięgnąć do tego tekstu i rozważyć, czy argumenty na rzecz tetragramatyczności są istotnie ważkie i przekonujące. Tu jedynie mogę napomknąć, iż cztery to nie tylko liczba szczęścia i całkowitości, lecz także jest to liczba tego świata, jedynego, na którym możemy osiągnąć spełnienie naszych pragnień…

Niesamowita symbolika obrazów Hieronimusa Boscha wydaje się porażać. Widz i interpretator stają bezradni wobec wylewającej się z jego płócien obfitości postaci, scen i zdarzeń. Szczególnie fascynujący jest tryptyk „Tysiącletnie królestwo”, a zwłaszcza jego środkowa część, przedstawiająca „Ogród rozkoszy ziemskich”, gdzie możemy zobaczyć tysiącletnie królestwo istot zbawionych, dla których evangelium aeternam stało się rzeczywistością ich cielesnej egzystencji. Wobec tego dzieła geniuszu nie możemy zadowolić się tylko analizami natury estetycznej, musimy sięgnąć głębiej, by zrozumieć całą złożoną symbolikę jego dzieła. A ponieważ wiemy, że geniusz nie rodzi się w odosobnieniu, zbadajmy - za Wilhelmem Fraengerem - glebę, z której wyrósł duch przenikający dzieła Boscha. 

Kiedy księżyc staje się okrągły, kobiety zasiadają w Czerwonym Namiocie. Jak ich przodkinie, jak te, które kiedyś, także w kręgu, trzymały się za ręce. Po to, by wspólnie płakać, śmiać się i tańczyć.

W powietrzu unosi się zapach wody różanej i tajemnicy. Właśnie przeszłyśmy przez symboliczną bramę, zbudowaną... z dwóch kobiet i czerwonego szala. Teraz stoimy w kręgu pełnym przedmiotów i znaczeń. Jest nas sporo. Prowadzące spotkanie Renata i Agata. Poza tym Monika, Ania, Dorota Trochę Starsza i druga Dorota Trochę Młodsza… I tak nie zapamiętam wszystkich imion.
Przez chwilę my, obce sobie zupełnie kobiety, milczymy wpatrzone w mandalę, stworzoną z kamieni, kolorowych tkanin, kwiatów, świec i muszli. Koło symbolizujące życie, ale też tę, która je daje – Matkę Ziemię.

Terapie Ekspresyjne to nazwa jednego z nowszych nurtów arteterapii. Nurt ten zaczął rodzić się w latach 60-tych w USA, a krystalizował się w latach 80-tych . Za jednego z pionierów tego nurtu uważa się Anne Halprin. Zaczynała od działań artystycznych w wywodzących się z tańca współczesnego i eksperymentalnego teatru tańca oraz działań na rzecz edukacji i rozwoju człowieka poprzez taniec.

Nazwa Antykariera wywodzi się z przeciwstawienia się karierze polegającej na gonitwie za pieniędzmi i wspinaniu sie po drabinie sukcesu, kosztem swoich pasji, prawdziwych zainteresowań, relacji z ludźmi i głębszych potrzeb. Najcześciej Antykarierą zajmują się wrażliwi i poszukujący siebie i wartościowego życia ludzie. Przeważnie są to osoby około 40-tego roku życia, które zaczynają sobie coraz wyraźniej uświadamiać, że ich praca wcale nie jest tym co chcieliby robić. Druga najliczniejsza grupą są osoby młodsze i studenci, którzy szukają odpowiedzi na pytanie jaki wybrać sobie zawód?

-Jaka jest różnica między karierą, a antykarierą?

Przede wszystkim różnica polega na wartościach. Ludzie, którzy robią karierę skupiają się  najczęściej na osiagnięciu awansu i zapewnieniu sobie dobrobytu. Tak rozumiana kariera nie jest równoznaczna pracy jako sposobie realizacji potrzeb duszy, pasji i powołania. Czasami zdarza się, że ludzie postrzegają te rzeczy jako sprzeczne lub konkurencyjne. Antykariera to propozycja odwrócenia tej perspektywy widzenia. Czy możliwe jest aby pracując z pasją i realizując swoją duszę żyć szczęśliwie, a może nawet zrobić karierę i żyć w dostatku? Czy jest to możliwe i jak to zrobić? W Antykarierze szukamy odpowiedzi na te pytania. Chodzi o to, by praca pozwalała realizować swoje pasje i sprawiała, że będziemy szczęśliwsi.

Metoda terapii Gestalt stworzona została  w pierwszej połowie XX wieku przez niemieckiego lekarza i psychoterapeutę Fredericka Perls'a oraz jegożonę Laurę.

Słowo GESTALT oznacza formę, postać, figurę, która opisuje pewną "zorganizowaną całość". Według teorii i praktyki Gestalt szczęśliwym może być człowiek, który żyje w zgodzie ze sobą, swoimi prawdziwymi potrzebami i pragnieniami. Gestalt to nie tylko podejście w psychoterapii. To filozofia i sposób podróżowania przez życie.  Niespiesznie, odpowiedzialnie i z uważnością. Na siebie i innych.